Berlin: Usłyszeć ciało
Tegoroczny berliński festiwal Tanz im August trwał dwa tygodnie (14-30.08.2009). W tym czasie można było obejrzeć ponad trzydzieści spektakli, ponadto program imprezy obejmował spotkania na projekcjach filmów dokumentalnych lub rozmowach po spektaklowych, a także blok teoretyczny o wyobraźni akustycznej i kulturze słuchania. Przeglądając programy nietrudno zauważyć, że kuratorów interesują spektakle niewystawiane jeszcze w Niemczech – nowości, premiery na skalę Berlina, Niemiec i świata. Jednak większość prezentowanych przedstawień okazało się być premierami w skali krajowej (np. Rosas - The Song ), nie zabrakło również kilku międzynarodowych prapremier - jak na przykład - Collective Sensations (Praticable) Alice Chauchat czy What Comes Up Must go up grupy artystów, składającej się z Hermana Heisiga, Nuno Lucas i Iriny Müller.
O festiwalu Tanz im August 2009 pisze Anna Królica
Czytaj dalej... Skomentuj grudzień 25th, 2009
W Lublinie pod koniec września (25-27.09) odbył się kolejny festiwal taneczny – Maat Festival – Formy prowadzenia ciała. Jego pierwsza edycja skoncentrowana była na tańcu butō, lecz organizatorzy podkreślali, że ich celem w przyszłości nie jest zawężanie repertuaru tylko do tej formy. Jednak to właśnie nią zainteresowany jest w swoich autorskich projektach organizator, czyli Teatr Maat Projekt, stąd przypuszczenia, że i tym razem w centrum pojawi się przede wszystkim japoński teatr ciemności. Dyrektor artystyczny festiwalu Tomasz Bazan mówi, że interesują go artyści, którzy wypracowali swój indywidualny sposób komunikowania się z publicznością – swoisty język. Właśnie wybór artystów według „tego klucza” tłumaczy pojawienie się na pierwszej edycji festiwalu Anity Wach, która nigdzie nie określa swoich prac choreograficznych jako butō. Co ciekawe, w programie samego festiwalu nie było spektaklu Teatru Maat Projekt, byli za to inni polscy i japońscy artyści, przedstawiciele świata butō - między innymi Sylwia Hanff oraz Japończycy, mistrzowie butō: Kan Katsura i Daisuke Yoshimoto.
Trzynasta edycja Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca w Lublinie pokazała, że czas dobrze wpływa na krystalizowanie pomysłów i idei organizatorów festiwalu. Zgodnie z przyjętym rok temu - czyli stosunkowo niedawno wobec trzynastu lat tradycji Spotkań - pomysłem, aby tematyzować kolejne odsłony festiwalu, tym razem literatura narzuciła ton przy komponowaniu repertuaru. Oczywiście jak zawsze znalazły się przedstawienia, balansujące na granicy motywów i inspiracji literackich. Obraz całości festiwalu dopełniły imprezy towarzyszące, także tematycznie powiązane – czyli konferencja naukowa Literacki obraz teatru tańca, wystawa fotografii Aleksandry Osowicz, warsztaty, pokazy filmów dokumentalnych, koncerty i nocne rozmowy o tańcu. Organizatorom udało się dostosować repertuar do potrzeb lokalnego, swojego „wiernego” widza. Tego typu sformułowania kojarzą się zazwyczaj negatywnie, lecz tym razem – nie chodzi o zarzut, o komponowanie repertuaru „pod publiczkę”, zupełnie nie w tym rzecz, wręcz przeciwnie.
Łódzkie Spotkania Baletowe to już niemal kultowy punkt życia kulturalnego Łodzi. Ta jedna z najbardziej prestiżowych imprez w kraju, przyciągająca światowe zespoły i nazwiska daje często niepowtarzalną okazję do spotkania z pracami artystów najwyższej klasy. W tym roku na już XX Spotkaniach można było zobaczyć choreografie m.in. Matsa Eka, Jiřiego Kyliana w wykonaniu Nederlands Dans Theater II czy Rami Be’era w wykonaniu Kibbutz Contemporary Dance Company oraz z pewnością najbardziej wyczekiwanych tancerzy – Michaiła Barysznikowa i Any Laguny. Na ich występy poświęcono dwa wieczory, które stały się centrum wydarzeń festiwalowych i zgromadziły najliczniejszą i najbardziej zróżnicowaną publiczność. Można stwierdzić, że pojawienie się Barysznikowa miało charakter historycznego fenomenu.
Pomysł na spektakl Gramy 4U niezależnej grupy Movement Factory wydał się bardzo kuszący. Rzecz miała dotyczyć stereotypów, dotyczących mężczyzn widzianych okiem kobiety. Zatem u koncepcji choreografii pojawiła się feministyczna idea. Dotychczas najczęściej w malarstwie, na przykład w bogatej tradycji aktu - to kobieta była obiektem, który się obserwuje i komentuje. Tym razem miało być inaczej, również na gruncie polskiego tańca współczesnego niewiele było takich prób. Autorką choreografii i koncepcji Gramy 4U jest Iwona Pasińska, wtedy jeszcze tancerka i pierwsza solistka PTT. Do udziału w projekcie zaprosiła kolegów z zespołu,czyli Piotra Chudzickiego, Kacpra Lipińskiego, Adriana Rzetelskiego i Daniela Stryjeckiego oraz Czesława Mozila. 
Taniec służy tu więc przede wszystkim odkrywaniu tego, co niewypowiedziane i nieznane, choć ukryte pod powierzchnią słów, znaczeń, obiektów; symbolicznie mówi o tym opowieść Hamiltona o drzwiach – drzwi chcemy zrobić nie po to, aby w nie uderzyć, nie chodzi nam o przedmiot, lecz o puste miejsce, które zapewni możliwość przejścia. Do powstania drzwi potrzebna jest więc wolna przestrzeń, pustka (por. japońskie pojęcia ma i mu); ich istotę określa przejście, możliwość doświadczenia bycia „pomiędzy”, liminalny potencjał uwalniający wielość znaczeń i możliwości. Niektóre z nich materializują się w How it is made, inne pozostają w zawieszeniu, jeszcze inne – pojawiają się na mgnienie oka i znikają. Pomimo prostoty spektakl Hamiltona interesująco wpisuje się zatem w poszukiwania twórców doby postmodernizmu, w których kolejne poziomy rzeczywistości są nieustannie kwestionowane, a podmiot z trudem szuka stałych punktów referencji. Dla artysty jednym z nich wciąż jednak jest ludzkie ciało, które na przekór uwikłaniu w rozmaite systemy, pozostaje najbardziej bezpośrednim medium i środkiem ekspresji.
Próbując oswoić sprzeczności dostrzegalnych fragmentów rzeczywistości, program festiwalu Ciało/Umysł proponował wybór, co odważniejszych, tanecznych propozycji, w których, coraz częściej można było dostrzec, że to co najbardziej prywatne jest w rzeczywistości tym co publiczne i polityczne, a ustalone pojęcia trzeba ciągle podważać, przedrzeźniać, negocjować. Stąd też zapewne na festiwalu cały nurt tańca o tańcu, próbujący wybadać to, co znaczy taniec współczesny dzisiaj, kiedy sprowadzi się go do osobistego pytania o życie w tańcu, nie tylko patrząc na to co wspólne, ale i na to co staje się najbardziej osobistym doświadczeniem, a okazuje się w rezultacie mocno społecznie uwarunkowane.
Odbywający się w ramach Gdańskiego Festiwalu Tańca konkurs Baltic Movement Contest zakończył się zaskakującym werdyktem.