Ewa Wycichowska profesorem “belwederskim”
3 lutego Ewa Wycichowska, dyrektorka Polskiego Teatru Tańca, otrzymała z rąk prezydenta Lecha Kaczyńskiego nominację na profesora sztuk muzycznych. Z tej okazji “Głos Wielkopolski” przeprowadził wywiad z choreografką:
“Byłam dumna, bo nareszcie ktoś dostrzegł, że taniec jest tak samo ważną dziedziną sztuki jak muzyka czy teatr, w których to obszarach od dawna przyznawane są tytuły profesorskie. Niestety, przede mną kolejne wyzwanie. Chciałabym, aby następni profesorowe otrzymywali tytuł profesor sztuki tańca. Dzięki temu, że mogę już promować nie tylko doktorów, ale opiekować się habilitacjami, istnieje szansa na zmianę. Cóż, w nauce potrzeba czasu, a taniec jest tu i teraz, jest sztuką ulotną. Ta ulotność jest atrakcją dla twórcy, a zarazem przeszkodą dla naukowca. Bardzo trudno znaleźć narzędzia do opisu czegoś, co jest niewerbalne. (…) Naukowe odkrywanie tańca dzieje się na naszych oczach. Mam nadzieję, że wkrótce pojawią się ciekawe publikacje, osobowości twórcze… Ktoś powiedział, że żadna wiedza nie jest pewna. Pewny jest proces. Człowiek wykształcony w sztuce tańca to ten, który nauczył się uczyć, ma możliwości adaptacyjne, jest otwarty na zmianę. Chociaż, jak powiedział Kleist w swoich listach: Ideał jest nieosiągalny. A my tu, na ziemi, możemy marzyć tylko o Absolucie.
Całość wywiadu - w wortalu e-teatr.pl
Zobacz też: Ewa Wycichowska bloguje
Skomentuj luty 9th, 2010
Lata dziewięćdziesiąte wspominam z rozrzewnieniem – z jednej strony, to nie był łatwy okres, z drugiej – w pewnym sensie było łatwiej… Nie było możliwości ciągłej edukacji, nikt na początku czy w połowie lat 90. nie marzył, by wyjechać gdzieś na studia taneczne… Teraz jest nowe pokolenie tancerzy – które wyjeżdża z Polski już wiele potrafiąc, podejmuje studia na Zachodzie i często tutaj wraca. Kiedyś było to praktycznie niemożliwe, może trafiały się z rzadka takie jednostki, ale generalnie ludzie uczyli się w Polsce od mistrzów – albo takich, którzy tutaj byli, albo tych, którzy przyjeżdżali. Pod tym względem było ciężej, nie było też różnych udogodnień – portali internetowych [śmiech]… Z drugiej strony był taki „dobry duch” - to było zaraz po przemianach politycznych, wszystkim wydawało się, że taniec to coś nowego, ważnego, wartościowego… Na tej fali zmian społecznych po prostu dobrze się to robiło – ludzie walili na spektakle, zawsze był „full” na widowni.